قدری بخواب، ماه.

قدری بخواب، ماه. کسی پشت شیشه نیست

تصویر ابر پاره کنارت کلیشه ایست...

آن دختری که عکس تو را می گرفت، رفت

از بس که نور سرد تو اینجا همیشگیست

دیشب کسی نگفت کجایی؟ و صبح شد

دل مردگی مردم این شهر، ریشه ایست

چندیست باغبان همه را آب می دهد!

حتی زمین خشک... که نزدیک بیشه نیست

قدری بخواب، ماه! که شاید شبی دگر

یک حوض، در حیاط، بر عکس رخت گریست...